എന്നും എന്റേത് മാത്രം നീയൊന്നും ചെയ്യണ്ടാ ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും എന്റടുത്ത് ഉണ്ടായാൽ മാത്രം മതി .. എന്റേത് മാത്രമായി..”

Uncategorized

രചന : – Seema Binu

അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര പണ്ടും ഇഷ്ടമായിരുന്നു . അന്നൊക്കെ എല്ലാ ഓണത്തിനും വിഷുവിനും മുടങ്ങാതെ പോകും .പാടവരമ്പിൽ കൂടി ദേവൂന്റെ കൈ കോർത്തു പിടിച്ചു പുല്ലിനോടും പറവയോടും കിന്നാരം ചൊല്ലിയുള്ള നടത്തയും … മെല്ലെ വീശുന്ന കാറ്റിലും തളരാതെ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്ന കാവിലെ നെയ് വിളക്കും .. പിന്നെ ഉത്സവപ്പറമ്പിൽ നിന്നും ചെറിയച്ഛൻ വാങ്ങിത്തരാറുള്ള മനോഹരമായ കുപ്പിവളകളും … ഒക്കെ എന്നും പ്രീയപ്പെട്ടവ തന്നെ ആയിരുന്നു .എങ്കിലും അതു മാത്രമായിരുന്നില്ല ആ യാത്രകളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ഇഷ്ടത്തിനു കാരണം .

ഡിഗ്രി അവസാന വർഷം പഠിക്കുമ്പോഴാണ് അച്ചമ്മേടെ മരണം .അത് അച്ഛനെ ശരിക്കും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു . അനാഥനായിപ്പോയി എന്നു പറഞ്ഞു പലവട്ടം സങ്കടപ്പെട്ടു .ഞാനില്ലേ എന്റെ അച്ഛന് ? പിന്നെയീ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ദേ ഇങ്ങനെ കൂടെത്തന്നെ ഇല്ലേ ? എന്നു പറഞ്ഞു ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടും ആ സങ്കടപ്പുഴ അങ്ങനെ ഒഴുകുന്നത്‌ കണ്ടു കൂടെ കരഞ്ഞു അമ്മയില്ലായ്‌മ എന്താണെന്ന് അറിയാതിരുന്നിട്ടു കൂടി ..അമ്മ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം അനാഥത്വം എന്തെന്ന് ഞാനും തിരിച്ചറിഞ്ഞു .അച്ഛൻ കൂടെയില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറാകാതിരുന്ന മനസിനെ അതിന്റെ വഴിക്കു വിട്ടു .വീടിനുള്ളിലെ എഴുത്തു മുറിയിൽ അച്ഛൻ തിരക്കിട്ട എഴുത്തിലാണെന്ന് വെറുതേ നിനച്ചും … അച്ഛൻ പലപ്പോഴായി പറഞ്ഞു കേട്ട അവരുടെ പ്രണയ കഥയിലെ ചില നിമിഷങ്ങൾ അമ്മയ്ക്കായ് ഓർത്തെടുത്തും .. പിന്നെ മനപ്പൂർവം വിസ്മരിച്ച സ്വന്തം പ്രണയം വരികളായി പകർത്തിയും ഞാനും സന്തോഷത്തിന്റെ പുറം ചട്ടയണിഞ്ഞു .

അമ്മയുടെ കാര്യമായിരുന്നു കഷ്ടം . ഏതു നേരവും അച്ഛന്റെ പിന്നാലെ തന്നെ ആയിരുന്നു പാവം . എന്തെങ്കിലും വേണോ കൃഷ്ണേട്ടാ എന്നുള്ള ചോദ്യവുമായി നിരന്തരം ശല്യപ്പെടുത്തിയും അച്ഛന്റെ രചനകളുടെ ആദ്യ വായനക്കാരിയായും ഒക്കെ സദാ തിരക്കിലായിരുന്ന അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ശൂന്യതയാണ് .തനിക്കു വേണ്ടി മാത്രമായി ഒന്നും ചെയ്യാത്ത ചെയ്യാൻ ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്ന ‘അമ്മ .കൃഷ്ണനുണ്ണീടെ ദാസി എന്ന് കളിയാക്കുമ്പോഴൊക്കെ അതേടീ ഞാൻ അങ്ങേരുടെ ദാസി തന്നെയാ നിനക്കു നഷ്ടമൊന്നുമില്ലല്ലോ എന്ന് കൊമ്പ് കോർക്കുമായിരുന്ന അമ്മ ..പാവം എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ മൗനം ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു നോവായ് നെഞ്ചിൽ പടരാറുണ്ട് .കാലം അങ്ങനെയാണ് .എപ്പോഴും ഒന്നും അങ്ങനെയങ്ങ് സന്തോഷിപ്പിക്കില്ല.. ചിലപ്പോഴൊക്കെ വല്ലാണ്ടങ്ങ് മരവിപ്പിച്ചു കളയും .

നാലു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാണ് അവസാനമായി തറവാട്ടിലെത്തിയത് .അച്ഛന്റെ ആണ്ടിന് .ചെറിയച്ഛനും ചിറ്റയും പിന്നെ നന്ദുവും മാത്രമായിരുന്നു അന്നവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് .ആയിടയ്ക്ക് വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ദേവിക ഭർത്താവിനൊപ്പം വിദേശത്തായിരുന്നു .കാണണം എന്നു കൊതിച്ച മുഖങ്ങളൊന്നും മൂന്നിൽ എത്തിയതുമില്ല .

ഓർമ്മകൾക്കൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു വീടെത്തിയത് അറിഞ്ഞില്ല . വരുമെന്ന് നേരത്തേ അറിയിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ടാവും ചെറിയച്ഛനും ചിറ്റയും വീടിനു മൂന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു .കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി ചിറ്റയുടെ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നു നിന്നു .എന്റെ മുഖം കൈക്കുമ്പിളിൽ എടുത്ത് മൂർദ്ധാവിൽ ഒന്നു മുത്തി ചിറ്റ .എന്നിട്ട് കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു അകത്തേയ്ക്ക് നടന്നു .ചെറിയച്ഛന്റെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അച്ഛനെ ഓർമ്മ വന്നു .നന്ദു നേരത്തേ വരുമെന്നും ദിവ്യെച്ചീടെ വരവ് ഒരാഘോഷമാക്കണമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞെന്നും ഒക്കെ ചെറിയച്ഛൻ പറയുന്നുണ്ടണ്ടായിരുന്നു .അടുത്ത ദിവസം ദേവു കൂടി വരുമെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ മനസു നിറഞ്ഞു .അല്ലെങ്കിലും കാത്തിരിക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് തരുന്ന സന്തോഷം ചെറുതല്ലല്ലോ .

കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇലയിൽ സദ്യ ഉണ്ടു .ചിറ്റേടെ കൈപ്പുണ്യത്തിൽ പിറന്ന കാളനും ഓലനും പുളിയിഞ്ചിയും പിന്നെ വരവും ഉപ്പേരിയും …എല്ലാം ചേർന്ന സമൃദ്ധമായ സദ്യ . അതു കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ വയറ് വല്ലാതെ നിറഞ്ഞു .. മനസും .

ഡ്രസ്സ് മാറി കട്ടിലിൽ കിടന്നതു മാത്രം ഓർമ്മയുണ്ട് . ഉണർന്നു സമയം നോക്കിയപ്പോൾ വെളുപ്പിന് മൂന്നു മണി . വിളിക്കണ്ടാ ഉണരുമ്പോൾ എഴുന്നേറ്റോളാമെന്നു പറഞ്ഞതു കൊണ്ടാവും ഇടയ്‌ക്കൊന്നും ആരും വിളിക്കാതിരുന്നത് .നന്ദൂനെ പോലും കാണാൻ നിക്കാതെ എന്തൊരു ഉറക്കമായിരുന്നു . മോശമായിപ്പോയി .എന്തായാലും ഇന്നിനി ഉറക്കം കിട്ടില്ല .എപ്പോഴും കൂടെ കൊണ്ടുനടക്കാറുള്ള ‘പുലർവേള’ തുറന്നു വച്ചു . അച്ഛൻറെ അവസാനത്തെ രചനയാണ് .അതു പക്ഷേ പൂർത്തിയാക്കാൻ അച്ഛനു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല .അതുകൊണ്ടു മാത്രം പുറം ലോകം കാണാതെ പോകുമായിരുന്ന അച്ഛന്റെ ഏക രചന .അമ്മയ്ക്ക് അത് ഓർക്കാൻ കൂടി ആവുമായിരുന്നില്ല .അതു കൊണ്ടാവണം ആ ബുക്ക് എഴുതി പൂർത്തീകരിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക എന്ന ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്തം അമ്മ എന്നേ ഏൽപ്പിച്ചത് . ഒരു മകൾ എന്ന നിലയിൽ അഭിമാനം കൊണ്ട നിമിഷം . എങ്കിലും അതു വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു തോന്നിയത് അച്ഛൻ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ടെഴുതിയ ആ ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജുകൾ എഴുതാനുള്ള കഠിന ശ്രമം ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും കടന്ന് മാസങ്ങളിലേയ്ക്ക് നീണ്ടപ്പോഴാണ് .വെട്ടിയും തിരുത്തിയും വീണ്ടും എഴുതിയും എങ്ങനെയൊക്കെയോ തീർത്ത ആ ബുക്ക് നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം പക്ഷേ ചെറുതായിരുന്നില്ല .മുൻപ് കുറേ തവണ വായിച്ചതാണ് .പല വരികളും മനഃപാഠവുമാണ് .എങ്കിലും വല്ലാത്ത ഒരിഷ്ടമാണ് അച്ഛന്റെ പുലർവേളയോട് . ആർക്കും അറിയില്ലെങ്കിലും സ്വന്തം കയ്യൊപ്പു കൂടി പതിഞ്ഞ ആ അക്ഷരങ്ങൾ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ കൂടെയുണ്ടെന്നൊരു തോന്നലാണ് .

മുറിയിൽ ലൈറ്റ് കണ്ടിട്ടാവും രാവിലേ തന്നെ നന്ദു വന്നു കതകിൽ മുട്ടി . “കാണാൻ തിടുക്കപ്പെട്ടു വന്നപ്പോൾ ദേ ഇവിടൊരാളു കിടന്നു സുഖമായിട്ടുറങ്ങുന്നു .ആ കിടപ്പു കണ്ടിട്ട് സത്യം പറഞ്ഞാൽ വിളിക്കാൻ തോന്നിയില്ല ” നന്ദു എന്നേ ഒന്നു ചേർത്തു പിടിച്ചു .പഴയ ആ കുസൃതി ചെക്കനിൽ നിന്നും അവനൊത്തിരി മാറിപ്പോയല്ലോ എന്ന് അത്ഭുതത്തോടെ ഓർത്തു .മാറ്റങ്ങൾ അവനു മാത്രമല്ല എന്ന് എന്നിലേയ്ക്ക് നീണ്ട അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിശബ്ദം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു .ജോഗിംഗിന് എന്നു പറഞ്ഞു നന്ദു പോയപ്പോൾ ഫ്രഷ് ആയി താഴേയ്ക്കു ചെന്നു . അടുക്കളയിൽ ചിറ്റ തിരക്കിട്ട പണിയിലാണ് . “മോൾക്കിഷ്ടപ്പെട്ട നൂലപ്പോം കോഴിക്കറീം തന്നെ വേണമെന്ന് ദേവുവാ പറഞ്ഞെ . ദേ ഇപ്പൊ ഈ ചായ കുടിച്ചേ .ഒരു അര മണിക്കൂറിനകം എല്ലാം മേശപ്പുറത്ത് റെഡി ” ചിറ്റ നേർമയായി ചിരിച്ചു .ഈ ചിരിയാണ് ചെറിയച്ഛനെ വീഴ്ത്തിയത് എന്ന് പണ്ടാരോ പറഞ്ഞത് ഓർത്തപ്പോൾ അറിയാതെ ചിരി വന്നു .ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞും ചെറിയ സഹായങ്ങൾ ചെയ്‌തും ചിറ്റയ്ക്കൊപ്പം കൂടി .പെട്ടെന്നാരോ പിന്നിൽ നിന്നും ഇറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു . അതു എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട ദേവൂട്ടിയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു നിമിഷാർത്ഥം പോലും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല .മത്സരിച്ചു പെയ്യുന്ന കണ്ണുകളുമായ് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി നിശബ്ദം നിന്നു .ചെറിയച്ഛനും നന്ദുവും ദേവൂന്റെ ഭർത്താവ് കണ്ണനും പിന്നെ ചിറ്റയും എല്ലാം സന്തോഷത്തോടെ ആ സംഗമത്തിനു സാക്ഷിയായി .

“എന്തൊരു തടിയാ പെണ്ണേ ഇതു് ഒന്നു കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ കൂടി പറ്റാതായല്ലോ “എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് ദേവൂന് നാണം വന്നു . അവൾക്കിത് ആറാം മാസം ആണെന്നും ഇനി ഡെലിവറി കഴിഞ്ഞേ തിരികെ പോകുന്നുന്നുള്ളു എന്നും ചിറ്റ പറഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒക്കെ ഒന്നിച്ചു വന്നിട്ടാണോ എന്തോ അവളേ വീണ്ടും നെഞ്ചോടു ചേർത്തങ്ങനെ നിന്നു .

ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞു എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചപ്പോൾ ആകെ ചിരിയും കളിയുമായി .എത്രയോ നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ഇങ്ങനെ മനസു തുറന്നൊന്നു ചിരിക്കുന്നത് .കൂട്ടത്തിൽ നന്ദൂന്റെ പൊട്ടിച്ചിരി ഇടയ്ക്ക് ഉയർന്നു കേൾക്കാം .അതു പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത നൊമ്പരം ഉണർത്താൻ പോന്നവയായിരുന്നു . അച്ഛന്റെ അതേ ചിരി .ഇവൻ എന്റെ മോനാ എന്നും പറഞ്ഞു നന്ദൂനെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ ഓർമ്മ കണ്ണുകളെ ഈറൻ അണിയിച്ചു .

“ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ എല്ലാരും ഉണ്ടല്ലോ . നമുക്ക് എവിടെയെങ്കിലും ഒക്കെ ഒന്നു പോയാലോ ?”നന്ദു പറഞ്ഞതും ദെവൂം കണ്ണനും റെഡി .നിങ്ങൾ കുട്ടികൾ പോയി വരൂ എന്ന് ചെറിയച്ഛൻ .വേറേ വഴിയില്ലാത്തതു കൊണ്ട് അവരോടൊപ്പം ഇറങ്ങി .

“ആദ്യം നമുക്ക് കുട്ടേട്ടനേ ഒന്നു കാണാം .ഒത്തിരി നാളായില്ലേ അവിടേയ്ക്കൊന്നു പോയിട്ട് .”എന്നിലേയ്ക്ക് നീണ്ട ദേവൂന്റെ നോട്ടം കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു .

“കുട്ടേട്ടന്റെ കൃഷി ദിവ്യേച്ചി കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ? ആളിപ്പോ ഇസ്ക്കൂൾ വാധ്യാരു മാത്രമല്ല നല്ലൊന്നാന്തരം ഒരു കർഷകനും കൂടിയാ .” അതും പറഞ്ഞു നന്ദു മിൻപേ നടന്നു .

“കുട്ടേട്ടാ ഓയ് ” നന്ദൂന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളിക്ക് മറു വിളി വന്നത് വാഴത്തോട്ടത്തിൽ നിന്നാണ് .തൊടിയിലും പറമ്പിലും ഉണ്ടായ മാറ്റങ്ങളൊക്കെ നോക്കി പാടത്തു നിന്നു വരുന്ന ഇളം കാറ്റേറ്റ് ഞാൻ മുറ്റത്ത് നിന്നു .നന്ദൂനോടും കണ്ണനോടും എന്തോ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു കൊണ്ടു കയറി വന്ന കുട്ടേട്ടൻ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദനായി . “ങാ ശ്രീദിവ്യ നീ വരുമെന്ന് ഇന്നലെ ഇവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു .എന്താണ് മുംബൈ വിശേഷങ്ങൾ ? അമ്മ സുഖമായിരിക്കുന്നോ ? ആളെന്തേ നിന്റൊപ്പം വരാഞ്ഞേ ?”

ആ മുഖത്തേയ്ക്ക് തന്നെ നോക്കിപ്പോയി .ചോദ്യം എന്നോടാണെങ്കിലും നോട്ടം മറ്റെവിടേയ്ക്കോ ആണ് .ഭാഗ്യം പേര് മറന്നില്ലല്ലോ … ശ്രീദിവ്യ !!!

“അമ്മയ്ക്ക്. എന്തു വിശേഷം .. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നുമില്ല ” നിർവികാരയായി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മെല്ലെ അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് നടന്നു . അവിടെ ഇലയട ഉണ്ടാക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണ്കുട്ടേട്ടന്റെ അമ്മ .അവിടെ വെറുതേ നിന്നു .

“ഞാൻ ഒരൂട്ടം ചോദിച്ചാ ന്റെ കുട്ടി നേരു പറയുവോ ?മോൾടെ അച്ഛന് തെറ്റൊന്നും പറ്റാൻ വഴിയില്ലെന്ന് ആർക്കാ അറിയാത്തത് ? ശരിക്കും എന്താ സംഭവിച്ചേ ? ആ ചെക്കൻ അത്രയ്ക്കും മോശക്കാരനാ ?”

എന്തു മറുപടി പറയണമെന്ന് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു .

“അച്ഛനല്ല എനിക്കാ തെറ്റിയത് .കിഷോർ മാത്രമല്ല ആ അച്ഛനും അമ്മേം ഒക്കെ നല്ലവരാ .അവിടുത്തെ ആളാകാൻ പറ്റാതെ പോയത് എനിക്കാ .ഇപ്പൊഴും ഞങ്ങളു തമ്മിൽ പിണക്കമൊന്നുമില്ല കേട്ടോ .ആളിപ്പോ രണ്ടാമത് വിവാഹം ഒക്കെ കഴിച്ചു .. ഒരു മോനുമായി .. സുഖമായി കഴിയുന്നു .ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ മോചനത്തിന്റന്ന് അവരു പറഞ്ഞത് എന്താന്നറിയോ ? ഇന്നലെ വരെ നീ ഞങ്ങടെ മരുമകൾ ആയിരുന്നു .എന്നാൽ ഇന്നു മുതൽ ഞങ്ങടെ സ്വന്തം മോളാ എന്ന് .ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്കു തോന്നും എന്നേ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത് സത്യത്തിൽ അവരു മാത്രമാണെന്ന് .”

മറുപടി എന്തോ പറയാനായി അവര് വാ തുറന്നതേ എല്ലാരും കൂടി അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് വന്നു .പിന്നെ ആകെയൊരു ബഹളമായിരുന്നു . കുട്ടേട്ടന്റമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ഇലയടയും പാൽകാപ്പിയും ..മേമ്പൊടിക്ക് നന്ദൂന്റെ വളിച്ച കോമഡിയും .പഴയ ചില ഓർമ്മകളിൽ അറിയാതെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു .അതു മറ്റാരും കാണാതെ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ മെല്ലെ എഴുനേറ്റു .

“ഇറങ്ങിയപ്പോ ഫോൺ എടുക്കാൻ മറന്നു .അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നതു മതി ബീപ്പീ കൂട്ടാൻ ” ആരുടേയും അനുവാദത്തിനു കാത്തു നിൽക്കാതെ ഞാൻ ഇറങ്ങി .

“ശ്രീ ..” കുട്ടേട്ടനാണ് . പഴുത്ത ഒന്നു രണ്ടു് പേരക്കയും നീട്ടി പിടിച്ചാണ് നിൽപ്പ് .

“ഇന്നാ ഇതു വച്ചോ പണ്ടേ നിനക്കിഷ്ടമല്ലേ ?”

ഒരു നിമിഷം ആ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി . നോട്ടം നേരിടാനാകാതെ അകലേക്ക് കണ്ണു നീട്ടുന്ന ആൾ നെഞ്ചിൽ ഒരു വിങ്ങലായി . പണ്ടും ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നു . നോട്ടത്തിന്റെ തീക്ഷണതയിൽ നാണിച്ചു തല താഴ്ത്തിയിരുന്നത് പക്ഷേ കുട്ടേട്ടൻ ആയിരുന്നില്ലെന്നു മാത്രം .

“അതൊക്ക പണ്ടല്ലേ . അങ്ങനെയുള്ള ഇഷ്ടങ്ങൾ ഒന്നും ഇപ്പോഴില്ല അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ പഴയതൊക്കെ ഓർക്കാൻ ആർക്കാ സമയം ? ഒന്നും എന്റെ ഓർമ്മയിൽ പോലുമില്ല .” മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു . പെട്ടെന്നാണ് കയ്യിലൊരു പിടി വീണത് .

“പഴയ ഓർമകളിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ചിലരും ഉണ്ട് ശ്രീ ” കയ്യിലേക്ക് പേരക്ക വച്ചു തന്നിട്ട് ആള് വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞ് അകത്തേയ്ക്ക് പോയി .ആ പോക്കു കണ്ട് ഒരു നിമിഷം നിന്നു . പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഏതോ വികാരം ഉടലിനേ വന്നു പൊതിയുന്നതറിഞ്ഞു മെല്ലെ ഞാനും പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്നു .

കാലം ആർക്കു വേണ്ടിയും ഒന്നിനു വേണ്ടിയും കാത്തു നിൽക്കില്ലെന്ന് പറയുന്നത് എത്ര ശരിയാ .തറവാട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് മൂന്നാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . ദേവൂന്റെ കൂടെ തന്നെയാണ് കൂടുതൽ സമയവും .നീരു വന്നു വീർത്തിരിക്കുന്ന അവളുടെ കാലുകൾ കണ്ടപ്പോൾ കഷ്ടം തോന്നി . ഉദാത്തമായ സൃഷ്ടിക്കു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിന് മൂന്നിൽ ഇതൊക്കെ എന്ത് !!

“എന്തു പറ്റി എന്റെ ചേച്ചിപ്പെണ്ണിന് ? എന്താ ഇത്ര വലിയ ആലോചന ? ” ദേവൂന്റെ ചോദ്യമാണ് എന്നേ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തിയത് .

“ഞാൻ ഓർക്കുവാരുന്നു .. എങ്ങനെയിരുന്ന പെണ്ണാ ഇപ്പോഴത്തെ കോലം കണ്ടോ ?” ഞാൻ അടക്കി ചിരിച്ചു

“ഈ അവസ്ഥയൊക്ക ആർക്ക് എപ്പോ വേണേലും വരാവുന്നതേയുള്ളു . വേണ്ടെന്നു വച്ചിട്ടല്ലേ ? ഇപ്പോഴും വൈകിയിട്ടൊന്നുമില്ല കേട്ടോ ഒരു കൈ നോക്കിയാലോ ദിവ്യെച്ചീ ??”

“എന്ത് ?”

“ഓ പിന്നെ ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ .ഈയിടെ ആയി ചിലർക്കിച്ചിരി സൗദര്യം കൂടിയൊന്നൊരു സംശയം ഇല്ലാതില്ല .ഇങ്ങോട്ടുള്ള വഴിയൊക്കെ പണ്ടേ മറന്ന വേറേ ചിലർക്കാണെങ്കിൽ ഇപ്പൊ ഇങ്ങോട്ടു വരാൻ എന്താ ഉത്സാഹം ??ഉം .. ഒക്കെ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട് കേട്ടോ .”

മറുപടി പറയാനാകാതെ ഇരുന്നു പോയി .ദേവൂന്റെ കുഞ്ഞിനെയൊക്കെ കണ്ട് പതിയെ തിരികെ പോകാമെന്നു കരുതിയതാ .പക്ഷേ ഇനി വൈകിക്കൂടാ . ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയ നന്ദൂനോട് ആദ്യം ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഒരു റിട്ടേൺ ടിക്കറ്റ് തരപ്പെടുത്തി തരാനാണ് അതും ഏറ്റവും അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ .വൈകിട്ടു പുറത്തു പോയ നന്ദു തിരികെ വന്നത് വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി എട്ടുമണിക്കുള്ള ട്രിവാൻഡ്രം മുംബൈ ഫ്ലൈറ്റിനുള്ള ഒരു ടിക്കറ്റുമായാണ് . കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാർക്കും സങ്കടമായി .അതു കാര്യമാക്കിയില്ല . ഇനി രണ്ടു് ദിവസം കൂടി ഉണ്ടല്ലോ .എല്ലാവരോടും യാത്ര പറയണം . ഇനിയൊരു വരവ് എന്നാണെന്ന് ഒരു നിശ്‌ചയോമില്ല .നാളെ കാവിലും കുന്നിലെ കൃഷ്ണന്റെ അമ്പലത്തിലും പോകണം .

ഡ്രെസ്സൊക്കെ പാക്ക് ചെയ്തതു കൊണ്ട് ചിറ്റേടെ ഒരു മുണ്ടും നേര്യതും വാങ്ങിയിരുന്നു . കുളി കഴിഞ്ഞ് അതും ഉടുത്ത് ക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ വൈകിയാൽ കൂട്ടികൊണ്ടു വരാൻ എത്തിയേക്കാമെന്ന് പിന്നിൽ നിന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു നന്ദു . ഒന്നും വേണ്ടാ ഞാനിങ്ങു വന്നോളാമെന്ന് പറഞ്ഞു വേഗം നടന്നു .

കുട്ടേട്ടന്റെ വീടിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ അറിയാതെ നോട്ടം അവിടേയ്ക്ക് പാറി വീണു .മുറ്റത്ത് എന്തോ ചെയ്തു കൊണ്ടു നിന്ന അമ്മ ഓടി വന്നു .ക്ഷേത്രത്തിലേയ്ക്ക് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ നേരത്തേ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ കൂടെ വന്നേനെ ഒറ്റയ്ക്ക് പോവേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു പരിഭവിച്ചു .നാളെ തിരിച്ചു പോവുമെന്നും കുട്ടേട്ടനോടും പറഞ്ഞേക്കൂ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണു നിറച്ചു നോക്കി നിന്നു .ഒരു നനുത്ത ചിരി സമ്മാനിച്ചു മെല്ലെ നടന്നു .

ഭഗവാനു മുന്നിലെത്തി കൈ കൂപ്പി കണ്ണടച്ചു നിന്നു .ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടാനില്ല അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കന്യകമാർ കണ്ണനോടൊന്നും ആവശ്യപ്പെടാൻ പാടില്ല പോലും . ആ സുന്ദര രൂപം മനസ്സിൽ കണ്ടങ്ങനെ നിൽക്കണം . എല്ലാ അനുഗ്രഹങ്ങളും പുള്ളി അറിഞ്ഞിങ്ങു തന്നോളും പണ്ടു അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞതോർത്തു . തൊഴുതു പ്രസാദം വാങ്ങി പുറത്തു വന്നപ്പോൾ ആരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന പോലെ കുട്ടേട്ടൻ .

“കാണാഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി പോയിട്ടുണ്ടാവുമെന്ന് ഒരു രണ്ടു് മിനിട്ട് നിക്കുമോ ? ഞാനൊന്ന് തൊഴുത്തിട്ടു വരാം ..” മറുപടിക്കു കാക്കാതെ ആളു നടന്നു കഴിഞ്ഞു .ആൽത്തറയിൽ കാത്തു നിന്നപ്പോൾ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് മനസ് ഊളിയിട്ടു പണ്ടും ഇങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു . കുട്ടേട്ടൻ എന്നും വൈകും .എന്നാലും കാത്തു നിന്നെല്ലെങ്കിൽ മുഖം വീർപ്പിക്കും .എന്നിട്ട് പ്രസാദം നീട്ടിപ്പിടിച്ചു മുൻപിൽ വന്നൊരു നിൽപ്പുണ്ട് തൊട്ടുകൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ കൈ ബലമായി പിടിച്ചു നെറ്റിയിൽ ഒന്നു വരച്ചിട്ട് കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറച്ചൊരു ചിരിയുണ്ട് …

“കാത്തു നിന്നു മടുത്തോ? വാ നടക്ക് ..”

“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞോ ? എന്നിട്ട് പ്രസാദം എവിടെ ?”

“അതിനൊന്നും നിന്നില്ല നിനക്ക് വൈക്കണ്ടാന്ന് കരുതി .” നോട്ടം എന്റെ കയ്യിലെ ഇലച്ചീന്തിലേയ്ക്ക് നീണ്ടു .തൊടാൻ പാകത്തിന് നീട്ടി കാണിച്ചപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നിട്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു . കൂടെയെത്താൻ പാടുപെട്ട് ഞാനും .

“എന്താ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ?” പതിവു പോലെ മുഖത്ത് നോക്കാതെയാണ് ചോദ്യം .

“എന്ത് ? ”

“രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞേ പോകുന്നുള്ളൂ എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ??”

“ഓ അതൊ ..പോണം . അമ്മ തനിച്ചല്ലേ ഉള്ളൂ .”

മൗനത്തെ കൂട്ടു പിടിച്ചു മെല്ലെ നടന്നു .ആളിന്റെ വീടിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ യാത്ര പറയാനായി നിന്നു .

“നടക്ക് വീടു വരെ ഞാനും വരാം . നേരം ഇരുട്ടിയില്ലേ ?”

“വേണ്ടാ കുട്ടേട്ടൻ പൊക്കോ .. ഇരുട്ടിനോടുള്ള പേടിയൊക്കെ പണ്ട് . ഇപ്പോൾ ഞാൻ നല്ല സ്ട്രോങ്ങാ ” ചിരിച്ചു കൊണ്ടുകൊണ്ട് ആ നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം തൊട്ടു കൊടുത്തപ്പോൾ കയ്യിൽ പിടിച്ചു നെഞ്ചോടു ചേർത്തു . അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നത് കൊണ്ടു ഞെട്ടിപ്പോയി .

“ശ്രീ.. നിനക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ തിരിച്ചു പോകണമെന്ന് നിർബന്ധമാണോ ?”

മറുപടി പറയാനാകാതെ ഒരു വേള ആ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി .മെല്ലെ ആ കൈ വിടുവിച്ചു നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു തേങ്ങൽ തികട്ടി നിന്നു . ഇപ്പോൾ പോകണോ എന്ന് ? എന്നു വച്ചാൽ ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ പോകണമെന്ന് .. നീ പോകണ്ടാ എന്നൊരു വാക്ക് പറയാമായിരുന്നില്ലേ കുട്ടേട്ടാ നിങ്ങൾക്ക്‌ ?ഇനിയെന്നാ കാണുന്നതെന്നും കാണാതിരുന്നാൽ ഹൃദയം പൊട്ടി മരിച്ചു പോകുമെന്നും പറഞ്ഞൊരു പെണ്ണ് നെഞ്ചിൽ കെട്ടി പിടിച്ചു കരഞ്ഞപ്പോൾ എന്തെ അറിഞ്ഞില്ല അവൾക്ക് നിങ്ങളേ ഒത്തിരി ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണെന്ന് ?അവളുടെ ഇരവുകൾ പൂക്കുന്നതും പ്രഭാതങ്ങൾ വിടരുന്നതും നിങ്ങൾക്കു വേണ്ടി മാത്രമാണെന്ന് എന്തെ നിങ്ങൾ അറിയാതെ പോയി ?ഈ ജന്മം അവൾ നിങ്ങളേ മാത്രേ ഇത്രമേൽ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഈ ജന്മം പേരെന്നുണ്ടോ കുട്ടേട്ടാ ? തികട്ടി വന്ന തേങ്ങൽ അടക്കാൻ പാടുപെട്ട് നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ ഞാനും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല കണ്ണിൽ നിന്നു മറയുവോളം എന്നേ തന്നേ നോക്കിനിന്ന ആളിന്റെ ഉള്ളിലും പെയ്യാൻ വെമ്പുന്നൊരു പ്രണയ മഴയായിരുന്നെന്ന് ..

രാത്രി കിടക്കുന്നതിനു മുൻപ് യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറാക്കി വച്ചതൊക്കെ ഒന്നു കൂടി നോക്കി എല്ലാം കൃത്യമാണെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി .അനിവാര്യമായ തിരിച്ചു പോക്കിന് മനസുകൊണ്ട് തയ്യാറെടുത്ത് മെല്ലെ കണ്ണടച്ചു കിടന്നു .

രാവിലെ ദേവുവാണ് വിളിച്ചുണർത്തിയത് . വിരുന്നുകാർ ആരൊക്കെയോ വന്നെന്നും പെട്ടെന്ന് റെഡിയായി താഴേയ്ക്ക് വാ എന്നും പറഞ്ഞവൾ പോയി . ഓടിപ്പിടിച്ചൊരു കുളിയൊക്കെ നടത്തി താഴെയെത്തിയപ്പോൾ വിശ്വസിക്കാനായില്ല .അമ്മ … സാക്ഷാൽ ലക്ഷ്മികുട്ടിയമ്മ അവിടെ ഇരിക്കുന്നു .ആ സന്തോഷത്തിൽ ബാക്കിയാരും കണ്ണിൽ പെട്ടില്ല . ഓടിച്ചെന്നാ നെഞ്ചിൽ ചേർന്നു നിന്നു .

“മോളേ ..” ചെറിയച്ഛനാണ്

“നിന്നോടു ചോദിക്കാതെ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഒരു കാര്യം അങ്ങ് തീരുമാനിച്ചു ..നിനക്ക് എതിർപ്പൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് നിന്റെ മനസാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പു കാരി കൂടിയായ ദേവുവാ പറഞ്ഞെ .വേറൊന്നുമല്ല . നിന്റെ വിവാഹം തന്നെ .മോള് എതിരൊന്നും പറയരുത് . ലക്ഷ്മിയേടത്തീടെ വലിയൊരു ആഗ്രഹമാ ”

കേട്ടപ്പോൾ ഞെട്ടിപ്പോയി .. “ചെറിയച്ഛാ .. നിങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത് ?”

മോളു ടെൻഷൻ ആവണ്ടാ ആളേ നീ അറിയും . കൃഷ്ണജിത് .. നമ്മുടെ കുട്ടൻ ..അവനെക്കാൾ നല്ലൊരാളെ നിനക്കായി ഞങ്ങൾ എവിടെപ്പോയി കണ്ടുപിടിക്കും മോളേ ??എനിക്കു തന്നേക്കുമോ പൊന്നുപോലെ നോക്കിക്കോളാമെന്ന് അവൻ തന്നെയാ നിന്റമ്മയോടു പറഞ്ഞത് ..”

എല്ലാവരുടെയും മുഖങ്ങളിലേക്ക് മാറി മാറി നോക്കിയ എന്റെ കണ്ണുകൾ കുട്ടേട്ടനിൽ എത്തി നിന്നു . അരുതെന്ന് പറയരുതേ എന്നൊരു അപേക്ഷയാണോ ആ കണ്ണുകളിൽ ?സന്തോഷവും പ്രതീക്ഷയും നിറഞ്ഞ മുഖവുമായി അമ്മയും എന്നേ തീർത്തും ദുർബലയാക്കി കളഞ്ഞു .

പിന്നെ എല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു . ചടങ്ങിനു മാത്രമായി ഒരു നിശ്ചയം നടത്തി . ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ശുഭ മുഹൂർത്തത്തിൽ വിവാഹം എന്ന് തീരുമാനമായി .വളരെ ലളിതമായിരുന്നു ചടങ്ങ് . അങ്ങനെ മതിയെന്ന് കുട്ടേട്ടനാണ് പറഞ്ഞത് .അവരുടെ കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ചൊരു താലികെട്ട് അതിഥികൾക്കായി കുട്ടേട്ടന്റമ്മ ചെറിയൊരു സദ്യ ഒരുക്കിയിരുന്നു അങ്ങനെ കുട്ടേട്ടൻ ചാർത്തിയ താലിയും നെറുകയിൽ സിന്ദൂരവുമായി ഞാനാ വീടിന്റെ മരുമകളായി .മുൻപ് ഒരുപാട് ഓടിക്കളിച്ച വീടായിട്ടും ആ പടി കയറുമ്പോൾ ഒക്കെ പുതിയത് പോലൊരു തോന്നൽ .

ആളും ആരവവും ഒക്കെ ഒഴിഞ്ഞ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ മൂന്നു പേർ മാത്രമായി .

“മോളെ നീ ഇവിടിരിക്കുവാണോ ? നേരം ഒരുപാടായി .കിടക്കണ്ടേ ?” അമ്മയാണ് .വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ അരമതിലിൽ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരുന്ന ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി .

“ഉറക്കം വരുന്നില്ലപ്പേ . കുറച്ചു കഴിയട്ടെ .. അമ്മ പോയി കിടന്നോളൂ .” തലയിൽ ഒന്നു തലോടി അമ്മ പോയി .

അമ്മയോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും എന്തു ചെയ്യണം എന്നൊരു അങ്കലാപ്പ് ഉള്ളിൽ ഉയർന്നു .അതുകൊണ്ടു തന്നെ വെറുതേ കണ്ണടച്ചിരുന്നു .

“ശ്രീ ..” കുട്ടേട്ടൻ . ഞെട്ടിയുണർന്നാ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി .

“ഇവിടെ ഇരുന്നാണോ ഉറങ്ങുന്നത് ? എന്തു പറ്റി നിനക്ക് ? എന്താ നിന്റെ മനസില് ?എന്തെങ്കിലും ഒന്നു പറയെന്റെ കൊച്ചേ . ഇങ്ങനെ മനുഷ്യനേ തീ തീറ്റിക്കാതെ .”

“ഒന്നൂല്ല “അതും പറഞ്ഞെഴുനേറ്റപ്പോൾ കാലിടറി .വീഴാതെ താങ്ങിയ കൈകൾ വിടുവിച്ചു മാറി നിന്നു .

“എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ എപ്പോഴൊക്കെയോ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നതാണ് ഇതൊക്കെ .എങ്കിലും കാലം തെറ്റി വന്ന ഈ സൗഭാഗ്യം എങ്ങനെ ഉൾക്കൊള്ളണം എന്നറിയാതെ തളർന്നു പോകുവാ ഞാൻ .എന്റെ മനസ്സിലിപ്പോ ഒന്നൂല്ല കുട്ടേട്ടാ നിങ്ങളോടുള്ള ഇഷ്ടോം പ്രണയോമൊന്നും …വെറും ശൂന്യത മാത്രം .. ഞാനെന്താ വേണ്ടത് ??” അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കരഞ്ഞുപോയി .. കുറച്ചു നേരം ആളെന്നെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു .

“നീയൊന്നും ചെയ്യണ്ടാ ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും എന്റടുത്ത് ഉണ്ടായാൽ മാത്രം മതി .. എന്റേത് മാത്രമായി..”

അലിവോടെ ആ നെഞ്ചിലേക്ക് എന്നേ ചേർത്തു പിടിച്ചു . ഒരു വേള ഞാനും അതാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു . എനിക്കായ് തുടിക്കുന്ന ഹൃദയതാളത്തിന് കാതോർത്ത് .. ഞാനാ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി ..കരുതൽ ..വാത്സല്യം .. പിന്നെ എന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയം .. ഒക്കെ ഞാനവിടെ കണ്ടു .. പൊടുന്നനേ കുട്ടേട്ടൻ എന്നേ ആ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്ത് മെല്ലെ നടന്നു .ആളുടെ മുറിയിലേയ്ക്ക് ..അല്ല ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് ..വരാൻ പോകുന്ന നല്ല നാളെയ്ക്കുള്ള പ്രാർത്ഥനയുമായി ഞാനാ നെഞ്ചിലേക്ക് എന്റെ മുഖം ചേർത്തു വച്ചു ..ഒരുപാട് ഇഷ്ടത്തോടെ .. അതിലേറെ പ്രണയത്തോടെ …

രചന : – Seema Binu

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *